On giving and receiving
Nov 23rd, 2009 by ella
Repost #1: Project E2
(From the archives of Blog ni Ella 12/30/2007)
In my previous post, I told you about our reader friend who wanted to help the poor children in a government hospital whose families can’t afford to pay their bills.
When my sister Ana found out about this little project, she immediately got into the spirit of things. Every time she went out shopping for gifts, she bought a small toy or two for the little ones in the hospital.
TG (my bestfriend) and her gf Joy wanted to be part of it, too. They let some of our barkada in on the plan and the ball started rolling. Everyone bought toys and some friends even told us to wait until New Year’s eve so they can come with us to the hospital.
After Christmas, nagpunta sa bahay namin ang ibang kaibigan para tumulong sa pagbabalot ng mga laruan. I took some pics of the toys na ipamimigay before wrapping them. Nakakatuwa kasi ang dami ng naipon namin. Napuno ang dining table.
I wanted to share this story with you, guys, because it proved one thing. That the spirit of giving is contagious. Nakakahawa siya. It only took one Emily to start a good deed, and imagine how many kids will be a little happier this holiday season.
We had fun doing it and oh, thank you so much, Emily. You made a lot of people happy. Hindi lang ang mga bata, pati na rin ang mga isip-bata. Kami ‘yon hehe
Oo nga pala. Project E2 is Emily and Ella (syempre nakasingit lagi ang byuti ko lolz)

Ang cute ng mga stuffed toys! Inangkin ko ang isang baka na bigay ni TG kasi pag pinindot mo ang tiyan niya, sabi niya moooo! Tsk, teka wawa naman ang isang liitle girl. Naagawan pa ng toy.

Meron ding cute backpacks for the boys and cute little cars. Meron pang yoyos

Repost #2: A glass half full
From the archives of Blog ni Ella 01/02/2008
Sabi nila, kapag pessimist ka raw, you see a half-filled glass as half empty. Kapag optimist ka naman, you see the same glass as half full.
I went to The Philippine Children’s Hospital in Quezon Avenue, a semi government hospital for indigent children. Expected ko nang makakita ng mga kawawang bata pero hindi pa rin pala ako handa sa mga ipinakita at ikinuwento sa akin ng social worker na nag-asikaso sa amin.
I saw what a half-empty glass really looked like. Actually, what I’ve seen were many empty glasses. I got an iPhone for Christmas. It cost tens of thousands. It made me happy.
But I saw what true happiness is in the eyes of a little girl with cancer….nang makita niya ang puting teddy bear na ibinigay namin sa kanya. Mura lang ‘yon, sa totoo lang, ilang daang piso lang.
Matapos niyang yakapin ang teddy bear, tiningnan niya ako. Silently, her eyes were asking, nagtataka, “Bakit ‘nyo ako binigyan ng laruan?”
I said to her, “Dapat may laruan ka kasi ang ganda-ganda mo”. She shyly touched her head, na wala nang buhok dahil sa chemotheraphy.
Sabi ko sa kanya “Alam mo bang uso ngayon ang walang buhok? Magpapakalbo na rin ako bukas. Para magkamukha na tayo.”
Then I saw the most beautiful smile I could possibly see in a little girl’s face…

Isn’t she pretty? This little girl has leukemia, cancer of the blood. I was told she might not live long.

‘Yung isang bata, sinusundan ako ng tingin kahit saan ako magpunta. Baka akala elf ako ni Santa hehe.
The nurses at the cancer ward were really grateful for the toys. The social worker who helped us has been working for the indigent kids for 18 years.
Little note:
Our friend Emily worked in this hospital before she left for the US. Hindi niya nakalimutan ang kawawang kalagayan ng mga batang pasyente sa ospital na ito. I chose 4 patients as beneficiary of your funds, Emily. Dalawang cancer victims at dalawang sanggol na may hydrocephalus.
Now I’m sure, like all of you, my readers out there, our glasses are half full. Maraming bata ang hindi maoperahan dahil sa kakulangan ng pera. Mas marami ang hindi makabili ng kailangang gamot.
Naghihintay na lang sila ng mga taong may kabutihang-loob na magdo-donate ng konting salapi. I saw the parents of these sick children.The sadness and hopelessness in their faces.
As Emily said in her comment, “If you can make even just a little difference in somebody’s life….then you did something that matters.”
Maraming salamat ulit, dear friend, for sharing with me the opportunity to do something that mattered to others.

How far that little candle throws his beams! So shines a good deed in a weary world.
-William Shakespeare





Puto-kutsinta ni Bae Osiang




kakatouch naman…
I am really happy and nasagi talaga yung puso ko sa mga nangyari, hindi ko alam kung paano idedescribe sa words yung feeling na may something special na nasagi sa loob ng heart mo….
But i know the children and their parents are really happy sa ginawa niyo for them…I am proud to all of you..
Emily and Ate Ella, I salute you.
[Reply]
ella Reply:
November 25th, 2009 at 5:54 pm
Harcy,
Alam mo, nawindang talaga ang puso ko that time. When Emily asked me if I wanted to do it again, medyo nag-isip ako. Hindi naalis sa isip ko for the longest time ang itsura ng mga batang ‘yon. At bakit walang tumutulong sa kanila?
‘Yun ang dahilan kung bakit nawindang na naman ako sa mga pictures ng mga batang nabiktima ng bagyo.
[Reply]
sarap ng feeling kapag nagbibigay ka. hindi mo mararamdaman ang pakiramdam na yon sa ibang bagay. iba ang saya kapag nanalo sa lotto. iba ang saya kapag sinagot ka ng kras mo. at lalong iba ang saya kapag nagbigay ka. unique feeling. it feels damn good. minsan you can’t stop helping more once you started. ganun. tsalap!
- tenco
[Reply]
ella Reply:
November 25th, 2009 at 6:00 pm
Hi Tenco,
Nadale mo, dear, well said. Since that experience, sa mga bata ako naka-focus. They are so helpless. May little projects ako yearly pero hindi ko na ikukwento dito.
[Reply]
Teresita Reboso Reply:
November 26th, 2009 at 6:52 am
alasais— “sarap ng feeling kapag nagbibigay ka. hindi mo mararamdaman ang pakiramdam na yon sa ibang bagay.”
Tama ka sa assessment mo jan alasix. Lalo na yung spur of the moment na gawad sa kapwa baon na food bar pinammigay pa kahit na iisaisa na lang to the homeless dahil walang cash sa bulsa, lol, foodbar nahagilap, bigay.
” iba ang saya kapag nanalo sa lotto.”
Yan ang hindi ko alam, at higit sa lahat ayaw kong matutunan. Sugal yan, at karumaldumal sa paningin ko. Lahat ng Sugal ay kamalian. Sa akin lang naman.
” iba ang saya kapag sinagot ka ng kras mo.”
LOL, “sinagot” tagal ko ng hindi naririnig ang term na yan, rather that, may asawa at bf ako, pero hindi ko alam kung kailang ko sila “sinagot” hahaha, at kung ano mga tanong nila; sa akin lang naman
” at lalong iba ang saya kapag nagbigay ka. unique feeling. it feels damn good. minsan you can’t stop helping more once you started. ganun. tsalap! ”
Correct again! Lalo na pag binibigyan ng halaga ang tulong ko, jan ako “galit sa pera”
Just a thought,
The lack of money is bad, not necessarily evil.
Niether is the “love” for it. The lust for it, maybe bad, maybe not. Money is a tool, what we do to it gives it worth, or rather gives us “selfworth” sa akin lag naman.
Thanks for letting me share.
tess
[Reply]
[Reply]
ella Reply:
November 25th, 2009 at 6:19 pm
hi crazyhorse,
I wrote the second repost the same day I went to that hospital and that was TWO years ago na. That experience left a sadness sa aming lahat na nakakita ng kalagayan ng mga bata doon. Kaya siguro nakaka-touch.
They needed help from people who “have”. Specially from the government. Imagine how I felt nung nakarinig ako ng daang libong dinner ng government officials.
One baby suffering from hydrocephalus needed P15,000 ONLY para maoperahan siya. Libre na kasi ang doktor. He was crying all the time. Sabi ng nurse masakit na masakit daw kasi ‘yon. Ang laki ng ulo niya kasi napupuno na ng tubig.
I’m sure walang katapusan ang ganyang cases sa ospital na ‘yon hanggang ngayon. If I’m not mistaken, we have a particular government agency whose job is to make sure these sick children are aided.
[Reply]
Kudos to you Ganda, ganda ng ginagawa mo.
I applaud your commitment na bigyan boses ang mga wala ng “masasabi” pa.
Ano pa ba ang magagawa at masasabi ng mga may sakit or mahihirap at mga nasa dilim, para lang makaabot sa atin ang kanilang mga daing? Guilty ako, as charge! Well, medyo, and also depends kung sino ang matanungan. Kapag Tatay ko,
ngingisi lang yan, hindi na matatanungan ang Mother ko, mag - i
isang Taon na Niya kaming iniwan. If I may say this, wala akong tanong sa Nanay ko na hindi niya Nasagot, yan an Nanay ko. Sinasagot niya ako kahit wala na siya dito sa Mundo.
Kanya kanya estorya, mga katotohan hindi mahiwaga, pangkaraniwang, kanya-kanyang descarte, may nagtatagumpay, may mga sawi at masasawi. Iyan ang buhay dito sa Mundo, minsan hidi alam ang kasagutan sa sempleng katanungan.
Totoo nga ba na better to give than recieve?
haba na nito, my apology to you Ganda.
[Reply]
Wow! Ganda nmn ng project niyong yan. Sabi nga nila, minan na nakatulong ka ng khit na konting salapi ay parang nadugtungan mo nrin ng mahaba-habang panahon ang buhay ng mga batang may Cancer. I am sad dahil wala pring pang-lunas sa sakit na Cancer. I hope na makalutas na ang mga scientists ntin ng panlunas nito. I’m so proud of what you’ve done on this project. ;D May god bless you more!
Solo
[Reply]
miss ella ,
ask ko lang po kung kanino po ba pwede lumapit yung friend ko na may ako na bagong silng na may sakit na hydrocephalus….
[Reply]
ella Reply:
December 13th, 2009 at 1:10 pm
Rocel,
Ang alam kong tumutulong talaga ay ang PCSO (Sweepstakes). Pero your friend should bring the baby to PGH first so the doctors there can make recommendations kung kailangan ng bata ng operation. Marami nang natulungan ang PCSO.
[Reply]